มีกระทู้เก่าที่ขึ้นมาอยู่ด้านบนเมื่อเร็วๆ นี้ และนั่นเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันเริ่มกระทู้นี้
ฉันคิดว่าหลายๆ คนคงเห็นด้วยว่าประแจปรับได้เป็นเครื่องมือที่แพร่หลายที่สุดในบ้านเกือบทุกหลังมานานกว่าศตวรรษแล้ว อย่างน้อยก็ควรมีประแจหนึ่งอันในกล่องเครื่องมือในบ้าน หรืออาจจะแขวนไว้เป็นชุดสามอันบนแผ่นไม้แขวนในโรงรถหรือในโรงเก็บของ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าประแจปรับได้เป็นเครื่องมืออเนกประสงค์ที่สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งปกติแล้วอาจต้องใช้ประแจ 10 ตัวถึงจะใช้งานได้ นอกจากนี้ ประแจยังพกพาสะดวกและมีน้ำหนักเบาอีกด้วย ซึ่งสามารถใส่ประแจปรับได้ได้ 1-2 ตัวในกระเป๋ากางเกง เมื่อเทียบกับประแจทั้งชุดในกระเป๋าขนาดใหญ่ที่หนักกว่ามาก
หลายๆ คนอาจลังเลที่จะลองใช้ประแจแบบปรับได้ ทั้งที่มีขนาดประแจที่เหมาะกับการใช้งานร่วมกับอุปกรณ์ยึดใดๆ ก็ได้ แต่เมื่อเราย้อนเวลากลับไปในช่วงต้นถึงกลางยุค-1800 เมื่ออุตสาหกรรมต่างๆ ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น ประแจแบบปรับได้ถือเป็นเครื่องมือที่มักถูกเลือกใช้
ปัจจุบันเรามีตัวยึดมาตรฐานเมตริกและ SAE แล้ว แต่แล้วศตวรรษที่ 19 ล่ะ คำตอบคือ--ไม่มีมาตรฐาน...SAE คืออะไร? เมตริกคืออะไร?
เหล่านี้เป็นยุคก่อนที่จะมีการกำหนดมาตรฐานใดๆ ในการผลิตอุปกรณ์ยึด ประแจที่ผลิตเป็นพิเศษสำหรับอุปกรณ์ยึดที่ผลิตเป็นพิเศษสำหรับเครื่องจักร X ที่ผลิตโดยบริษัท X
ในช่วงปี ค.ศ. 1800 ในช่วงเวลาที่พลังงานไอน้ำเข้ามามีบทบาทในการผลิตในภาคอุตสาหกรรม โรงงานต่างๆ จำเป็นต้องมีคนงานบำรุงรักษาเพื่อบำรุงรักษาเครื่องจักรไอน้ำอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากลักษณะงานทำให้คนงานต้องทำงานบนพื้นดิน อยู่บนที่สูงในโรงงาน และต้องกระโดดจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่ง
บางคนอาจเคยได้ยินคำว่า "ประแจลิง" ต้นกำเนิดของคำนี้มาจากคนงานโรงงานในสมัยนั้น เด็กๆ อายุระหว่าง 15 ถึง 20 ปี มักทำงานที่คล่องแคล่วและกระตือรือร้น ซึ่งมักจะเป็นงานสกปรกและเต็มไปด้วยจารบี เครื่องมือที่ใช้กับเด็กๆ คือประแจแบบ F (ประแจเลื่อนแบบปรับได้รุ่นแรกสุด) ไม่ใช่เพราะเด็กๆ ไม่จำเป็นต้องพกประแจทั้งชุดติดตัวไปด้วย แต่เพราะว่าในสมัยนั้นยังไม่มีมาตรฐานกำหนดสำหรับประแจขัน (ประแจขนาด SAE หนึ่งชุดน่าจะใช้ได้ผลดีในสมัยนั้น) เนื่องจากเด็กๆ เหล่านี้ทำงานเหนือพื้นดิน ปลายด้ามจับจึงมีรูเพื่อให้มัดประแจเข้ากับตัวได้
คนงานบำรุงรักษาเหล่านี้ทำงานในสภาพแวดล้อมการทำงานที่อบอ้าวและเต็มไปด้วยน้ำมัน โดยต้องเดินจากสถานีหนึ่งไปยังอีกสถานีหนึ่งเหนือพื้นดิน จึงได้รับฉายาว่า “ลิงจารบี” และเครื่องมือในการทำงานของพวกเขาก็ถูกเรียกว่า “ประแจลิง”
แม้ว่าโลกจะร่วมกันสร้างมาตรฐานการผลิตอุปกรณ์ยึดมาเกือบศตวรรษแล้ว แต่เรายังคงเห็นผู้ผลิตเครื่องมือผลิตประแจปรับได้อยู่ ฉันคิดว่าตราบใดที่มนุษย์ยังผลิตสิ่งของที่ต้องประกอบ ประแจปรับได้ก็ยังคงมีประโยชน์ในการใช้งานหลากหลายและพกพาสะดวก เช่นเดียวกับที่ช่างซ่อมรถในอดีตเคยใช้